ترسم که اشک در غم ما پردهدر شود وین راز سر به مهر به عالم سمر شود گویند سنگ لعل شود در مقام صبر آری شود ولیک به خون جگر شود از هر کرانه تیر دعا کردهام روان باشد کز آن میانه یکی کارگر

من از عهد آدم، تو را دوست دارم
از آغاز عالم، تو را دوست دارم

چه شبها من و آسمان تا دم صبح
سرودیم نمنم، تو را دوست دارم

نه خطی، نه خالی! نه خواب و خیالی
من ای حس مبهم، تو را دوست دارم

سلامی صمیمیتر از غم ندیدم
به اندازهی غم تو را دوست دارم

بیا تا صدا از دل سنگ خیزد
بگوییم با هم: تو را دوست دارم

جهان یک دهان شد همآواز با ما
تو را دوست دارم، تو را دوست دارم

قیصر امین پور

پی نوشت : باران باشد / تو باشی/ یک خیابان بی انتها/ به دنیا می گویم : خداحافظ

دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم این درد نهانسوز، نهفتن نتوانم تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت من مست چنانم که شنفتن نتوانم شادم به خیال تو چو مهتاب، شبانگاه